عشق نهان

كه با تو از دريچه نگاه سخن گفتم

مني كه فرياد كردم تو را و نيازم را

تو را خواندم

وليك با نگاه

بياد آور التماس چشمانم را

و التهاب دستانم را

بياد آور مرا

و به من كه بي تو همرنگ غروب پائيزم بيانديش

و به خاطر خدا بازگرد

بيا از عشق بي پروا بگوييم/ براي مردم تنها بگوييم / نصيب

 ما نه سيب است و نه گندم / كمي از آدم و حوا بگوييم /

 
مي گذاردت

بر سر دوراهي

كجا بايد رفت ؟

به كدام سمت

يا كدامين سو

اما

راه دريا

مي شناسد رود

نگاه كن مرامصاحب گنجشك هاي شاد مبين! مرا معاشرگلبرگ هاي ياس مدان! كه

 من تمامي شب در آن كرانه دور ميان جنگل آتش، ميان چشمه خون، به زيربال

 هياهوي مرگ زيسته ام! وتا سپيده صبح به سرنوشت سياه بشر گريسته ام!

 ((تو هيچ مي گريي؟)) _باز از ستاره مي پرسم_ ستاره اما باديدگان اشك آلود

 به پرسشي كه ندارد جواب مي نگرد!!! ((بگو صداي من به كسي مي رسد در آن

 سوي شب؟ بگو كه نبض كه نبض كسي مي زند در آن بالا؟))

غمم رو كم میكنم كه تو رو آروم كنم/ دلمو خاموش میكنم كه دلت تو رو نورانی

 كنم

تو گرفتی منو از باد .. در سکوتم زدی فریاد .. به حضورت کردم عادت.. اما

 بردی منو از یاد.. تو منو تکیده کردی. رنگمو پریده کردی. تو سکوتمو

 شکستی. پشتمو خمیده کردی. تو خطای باور من. تو شکست آخر من. تو سرود

 نیمه کاره. در میون دفتر من ..تو میگفتی خوش کلامی.. خوش سلوکی خوش

 مرامی.. اینه اون مرام خوبت . نه سرودی نه پیامی.. تو میگفتی جون پناهی..

 میبینم که رو سیاهی.. من فدایه رفاقت .. تو رفیق نیمه راهی.. تو رفیق نیمه

 راهی..

سال ها هست که ديده ی من رفتی و ليک/جانم از مهر تو آکنده هنوز

مشرق خيال من روز خويش را با آفتاب روي تو كز مشرق خيال دميدهست آغاز

 ميكنم من با تو مينويسم و ميخوانم وز شوق اين محال: ـ كه دستم به دست

 توست… من با جايي راه رفتن ، پرواز ميكنم آن لحظهها كه مات در انزواي

 خويش يا در ميان جمع خاموش مينشينم، موسيقي نگاه تو را گوش ميكنم گاهي

 میان مردم ، در ازدحام شهر غير از تو هر چه هست فراموش ميكنم…

رنگي كنار شب / بي حرف مرده است. / مرغي سياه آمده از راههاي دور / مي

 خواند از بلندي بام شب شكست. / سرمست فتح آمده از راه / اين مرغ غم

 پرست. / در اين شكست رنگ / از هم گسسته رشته هر آهنگ. / تنها صداي

 مرغك بي باك / گوش سكوت ساده مي آرايد / با گوشوار پژواك. / مرغ سياه

 آمده از راههاي دور / بنشسته روي بام بلند شب شكست / چون سنگ ، بي

 تكان. / لغزانده چشم را بر شكل هاي درهم پندارش. / خوابي شگفت مي دهد

 آزارش: / گل هاي رنگ سر زده از خاك هاي شب. / در جاده هاي عطر / پاي

 نسيم مانده ز رفتار. / هر دم پي فريبي ، اين مرغ غم پرست / نقشي كشد به

 ياري منقار. / بندي گسسته است. / خوابي شكسته است. روياي سرزمين /

 افسانه شكفتن گل هاي رنگ را / از ياد برده است. / بي حرف بايد از خم اين ره

 عبور كرد: / رنگي كنار اين شب بي مرز مرده است. /

من مهتاب را قطره قطره مي چکانم / در ظلمت شبهای بی ستاره / ببين دارم از

 آسمان و ماه با تو سخن می گويم / وقتی به فی البداهه های شعرم فکر مبکنم /

 بايد چشمه مهتاب را به زمین بیآورم و زمين خشک را آبياری کنم / ميخواهم نعنا

 و ريحان بکارم / ميخواهم گندم بکارم / تا گرسنه ها با نان گندم سير شوند / تا

 زندگی فقط برای سير شکمان نباشد . / تا هوای نان و پنیر و ریحان . و نعنا با

 نان گرم گندم . دریچه ای باشد . برای آنان که اول بفکر گرسنگی دیگرن

 هستند . سپس بفکر خویش / میخواهم گندم بکارم ..نعنا و ریحان هم .../

ببین زمانه چه دیده دریده تلخی ست/ببین که ماه چه قرص جویده تلخی ست / به

 هر چه می نگری یاد مرگ می افتی /چقدر برگ درختان جریده ء تلخی ست

خدا گريه مسافرو نديد. دل نبست به هيچ كس و دل نبريد. آدما براي دوري از

 ديار. جاده رو براي غربت آفريد. جاده اسم منو فرياد ميزنه. ميگه امروز روز دل

 بريدنه. كوله باري كه پر از خاطره هاست. روي شونه هاي لرزون منه. از تموم

 ادماي خوب و بد. از تموم قصه هاي خوب و بد. چي برام مونده به جز يه خاطره.

 نقش گنگي تو غبار پنجره .

دست من به تیشه توسل جو ، تا داستان کهنه (( فرهاد )) را ، از خاطرات خفته

 بر انگیزی ....

-------------

دیگر زمانه زمانه (( مجنون )) نیست .

(( فرهاد )) در بیستون مرا نمی جوید ؛ زیرا

 بر آستانه (( خسرو )) ، بی تیشه ای به دست

 کنون سرسپرده است.در تلخی تداوم و تکرار و

 لحظه ها ، آن شور عشق ـــ عشق به

 (( شیرین )) را؛ از یاد برده است.تنهاست

 گردباد بیابان ،

 تنهاســـــــــــــــــــت. و آهوان دشت ،

 پاکان تشنه محبت ـــ چه سالهاست دیگر سراغ

 (( مجنون )) ، ــ آن دلشکسته عاشق محزون رام

 را ـــاز باد و از درخت نمی گیرند . زیرا که

 خاک خیمه (( ابن اسلام )) را خادم ترین و

 عبد ترین خادم ــ (( مجنون)) دلشکسته محزون

 است. در عصـــــــــــــــر ما ــ عصرتضاد

 ، عصر شگفتی ـــ(( لیلی )) , دلاله محبت مجنون

 است !!!ای دست من به تیشه توسل جو ، تا

 داستان کهنه (( فرهاد )) را ، از خاطرات

 خفته بر انگیزی ....ای اشتیاق مرگ در من

 طلوع کن. من اختتام قصه مجنون رام را اعلام

 می کنم. ـــــ استاد حمید مصدق ـــــ

لحظه هايي كه مأنوس با فكرت بودم ، تو را و

 شايد خودم را نشناختم. تو ، ايمان ، آرزو و

 دردم بودي و من شايد مجهولي كوچك براي تو. تو

 هماني بودي كه من يادش را در روحم مي

 دميدم.... جان مي گرفتم... زنده مي شدم...

 اشك مي ريختم و اكنون...بي تو فرياد مي زنم

 كه ... چرا تو را درك نكردم؟

--------------

شنبه: با نگاهي عاشقانه مست شدم

دلم نوشت امون بده

اگر چه زشت امون بده

بذار بیام ، جهنمم می شه بهشت

امون بده

امون بده

فقط يه بار

این لحظه هم دووم بیار

گناه نمی شه مهلتی ، به من بدی بزرگوار

بزرگوار امون بده

فقط يه بار امون بده

امون بده ، امون بده

بالی تا آسمون بده

سلام - سلام - سلام - سلام - سلام - سلام

بهار -  بهار - بهار - بهار - بهار - بهار

قله قاف - قله قاف - قله قاف - قله قاف - قله قاف - قله قاف

سيمرغ - سيمرغ - سيمرغ - سيمرغ - سيمرغ - سيمرغ

خدا - خدا - خدا - خدا - خدا - خدا

بهشت - بهشت - بهشت - بهشت - بهشت - بهشت

آسمان - آسمان - آسمان - آسمان - آسمان - آسمان

باران - باران - باران - باران - باران - باران

ما نمی تونیم ... - دوستت دارم - دوستت دارم - دوستت دارم - دوستت دارم - دوستت دارم

۱۹ تمام

از روی غلطت ۱۰ بار بنويس.

ما نمی تونیم ... - دوستت دارم - دوستت دارم - دوستت دارم - دوستت دارم - دوستت دارم - دوستت دارم - دوستت دارم - دوستت دارم - دوستت دارم - دوستت دارم ................

يکی داشت می گفت

                          يکی بود ، يکی نبود ...

باران آمده بود

                 هفت شب و هفت روز تمام باران آمده بود

باران آمده بود

                و همه تيله های غلتان کودکی را با خود برده بود

تازه تر ، پروانه ها هم آمدند

رنگدانه های کوچکشان را آوردند

                             و به نی بافه های بلند باد گره زدند

تازه تر ، بادهای شمالی هم با ما بود

يکی داشت می گفت

                         يکی بود ، يکی نبود

باران آمده بود

کم کم دارم به ياد می آورم در اين حوالی

                                           دختری بود با اسمی عجيب ...

يکی داشت می گفت

                         يکی بود ، يکی نبود ...

يکی رفته بود و يکی مانده بود

                             مانده بود و گريه کرده بود ...

   به شام تیر و تار تو سوگند

    به اشکی که بر چهره داری

        تو را چون صبح صادق دوست دارم

                                                                                      ........جان

با هفت تا آسمون پر از گلای یاس و میخک

      با صد تا دریا پر از عشق و اشتیاق و پولک

     با یه قلب عاشق    با یه حس بیقرار و کوچک

   فقط می خوام بهت بگم:

                                                    دوست دارم

سلام

اصلا وقت پرسه زدن ندارم ببخشيد نميام سراغتون.

مهرگان اینار باید ماندگار ترین روزهایش را برایم بنگارد.. میبینی چشم هایت مرا چون باران که همیشه قطره قطره میریزند به رویت میگدازد همه شور درون را..

میفهمی میدانم خوب می فهمی..

موسي مندلسون، پدر بزرگ آهنگساز شهير آلماني، انساني زشت و عجيب الخلقه بود. قدّي بسيار كوتاه و قوزي بد شكل بر پشت داشت. موسي روزي در هامبورگ با تاجري آشنا شد كه دختري بسيار دوست داشتني به نام فرومتژه(1) داشت. موسي در كمال نااميدي، عاشق آن دختر شد، ولي فرمتژه از ظاهر و هيكل از شكل افتاده او منزجر بود. زماني كه قرار شد موسي به شهر خود بازگردد، آخرين شجاعتش را به كار گرفت تا به اتاق دختر برود و از آخرين فرصت براي گفتگو با او استفاده كند. دختر حقيقتاً از زيبايي به فرشته ها شباهت داشت، ولي ابداً به او نگاه نكرد و قلب موسي از اندوه به درد آمد. موسي پس از آن كه تلاش فراوان كرد تا صحبت كند، با شرمساري پرسيد:
- آيا مي دانيد كه عقد ازدواج انسانها در آسمان بسته مي شود؟
دختر در حالي كه هنوز به كف اتاق نگاه مي كرد گفت:
- بله، شما چه عقيده اي داريد؟
- من معتقدم كه خداوند در لحظه تولد هر پسري مقرر مي كند كه او با كدام دختر ازدواج كند. هنگامي كه من به دنيا آمدم، عروس آينده ام را به من نشان دادند، ولي خداوند به من گفت:
- «همسر تو گوژپشت خواهد بود.»
درست همان جا و همان موقع من از ته دل فرياد برآوردم و گفتم:
«اوه خداوندا! گوژپشت بودن براي يك زن فاجعه است. لطفاً آن قوز را به من بده و هر چي زيبايي است به او عطا كن.»
فرومتژه سرش را بلند كرد و خيره به او نگريست و از تصور چنين واقعه اي بر خود لرزيد.
او سالهاي سال همسر فداكار موسي مندلسون بود.

 در شب تاريك خزان

هميشه براي بودن
ماندن كافي نيست
و براي خوشبختي
فرصت اندك نيست...
_________________

مگــــــــــر مبهوت شعـــــــــر بوالفضولي

ای شب از رویای تو رنگین شده

آنكس كه نداند و نداند كه نداند

در جهل مركب ابدالدهر بماند

آنكس كه نداند و بداند كه نداند

لنگان خرك خويش به مقصد برساند

آنكس كه بداند و نداند كه بداند

بيدار كنيدش كه بس خفته نماند

آنكس كه بداند و بداند كه بداند

اسب شرف از گنبد گردون بجهاند

عمر با قافلهء‌شك و يقين مي گذرد،

خاطرم انباشته از خاطره و قصه و ياد ،

من بر اينم تو بر آن ،

ژرف چو بيني همه هيچ ،

 كودكانيم به افسانه و افسوني شاد .

كيستي كه من

اينگونه

به اعتماد

نام خود را

با تو مي گويم

كليد خانه ام را در دستت مي گذارم

نان شاديهايم را

با تو قسمت مي كنم

به كنارت مي نشينم و

بر زانوي تو

اين چنين آرام

به خواب مي روم.